زیر باران ...

مضمون تمام حرف ها بودی و من ...

تو، فعل تمام صرف ها بودی و من ...

این غصّه برای کشتن من کافی ست

دیشب تو میان برف ها بودی و من ...

ابر

با رفتن تان ، خانه نشین اش کردند

مظلوم نه ، مظلوم ترین اش کردند

دیدند که کوه فاطمه س پشت علیست

با کشتن او ، نقش زمین اش کردند

ابر

ندونستم مو قدرش در کنارم
ولی حالا که رفته بی قرارم
نخندیدم دمی بر روی ماهش
چه سود اکنون به خاکش اشکبارم
ندید از من خوشی من هم پس از او
ندیدم روی خوش از روزگارم
شدم تنها به غربت ها فراموش
خدا رحمی بکن بر حال زارم
پشیمونم ولی هیهات دیر است
حلالم کن که من هم رهسپارم

"لاادری"

شادی روحش صلوات ...

جگر ، بی تاب کردی تا ابد برف

به دل غم قاب کردی تا ابد برف

زدی آتش به جانم، خنده کردی

الهی آب گردی تا ابد برف

ابر

امسال دوباره باز رفتیم به باغ !

یک مختصری نان و کمی چنجه داغ !

با یاد شما جشن گرفتیم آقا !!!

آغاز هزار و صد و هشتاد و فراغ ...
"ابر"